En este libro fulgurante, habitado por el arte, se recogen cinco textos consagrados a artistas: Francisco de Goya, Antoine Watteau, Piero della Francesca, Vincent Van Gogh y Claudio de Lorena. Ficciones biográficas, fragmentos de existencias y también metáforas autobiográficas, parábolas en las que pelean la soledad y la amargura y donde florece, implacable, la irrisión lúcida. Una escritura que ha hecho evocar la grandeza de Saint-John Perse o los poemas alucinados de Rimbaud, aunque Pierre Michon tiene una voz singularísima, única.
Pierre Michon (Cards, Creuse, 1945) é orixinario do Limousin e estuda Letras na Universidade de Clermont-Ferrand, na que realiza unha tese sobre Antonin Artaud. Publica Vies minuscules (1984), o seu primeiro libro, aos 37 anos, logo dun período no que se dedicou aos estudos literarios e ao teatro. O renome que acada este primeiro título continúa e acrecéntase con Rimbaud le fils (1991), dando orixe a un lectorado que converte a súa obra nunha das máis admiradas da narrativa francesa contemporánea. No 1990 publica Maîtres et serviteurs e, posteriormente, La Grande Beune (1996), Le Roi du bois (1996), Mythologies d'hiver (1997), Trois auteurs (1997) e L'Empereur d'Occident (2007). O Premio Décembre, que obtén en 2002 polas súas obras Abbés e Corps du roi, significa o recoñecemento definitivo dun escritor singular.
