VEIGA, MANUEL / TIZÓN, VÍCTOR (Ilustración)
Manuel María tiña dúas almas, unha feita de orballo e outra de cantaría. A cada unha delas dedicoulles unha parte dos seus poemas. Viviu tempos malos e custou que fose recoñecido no seu propio país. Escribiu demasiados versos porque o silencio que quería romper era tamén excesivo. As súas mellores páxinas son as que dedicou á súa casa, á súa terra máis próxima e á súa muller, Saleta. Este libro pretende ser unha interpretación sintética da súa vida e da súa obra, se é que é posíbel facer tal cousa.
Manuel Veiga naceu en Monforte de Lemos no ano 1960.
É doutor en Ciencias Políticas e Socioloxía e licenciado en Ciencias da Información. A súa tese de doutoramento foi unha investigación dun caso concreto na realidade da prensa galega, o exemplo do Faro de Vigo, levaba por título "La construcción social de la realidad regional gallega a través de la prensa. El caso de "Faro de Vigo" (1898-1923)".
Escritor e xornalista, desde 1983 é redactor do semanario "A Nosa Terra".
Ten obra narrativa como As ruínas da cidade amada (1998), Biografías de malogrados (2001), e O exiliado e a primavera novela coa que obtivo o Premio Xerais de Novela no ano 2004. Publicou, ademais, O pacto galego na construción de España, un ensaio do ano 2003.
En 2006 obtivo o Premio García Barros de novela con Lois e Helena buscándose un día de tormenta, publicado por Editorial Galaxia.
